เรื่องธรรมดา

มุ่งและพุ่งไปสู่......เป้าหมาย

เป็นธรรมดาที่เกิดมาทุกคนคงมีฝัน

ฝันอยากเป็นโน้น ฝันอยากเป็นนี้

ฝันลมๆแล้งๆ

ฝันบางฝันอาจเป็นความจริงได้

บ้างฝันนั้นก็กลายเป็นจริงแล้ว

บ้างก็ยังคงได้เพียงแค่อากาศที่จับต้องไม่ได้แต่สัมผัสได้ด้วยใจที่อยากฝัน

คนหนึ่งอาจมีหลากหลายความฝัน....

แต่สักกี่ฝันที่จะเป็นจริงได้

ถึงเวลาที่ฉันจะต้องลุกขึ้นทำฝันให้เป็นจริงกันอีกสักตั้ง

เพราะ ไม่มีว่าชีวิตนี้จะยืนและยาวได้สักแค่ไหน?

วันเวลามันผ่านพ้นไป ไม่มีใครรู้ล่วงหน้าเลย

ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะจบสิ้น..ชีวิตนี้

จบสิ้นชีวิต ก็จบสิ้นซึ่งโอกาสที่ดี ที่จะสร้างฝันให้เป็นจริง

ตราบใดที่ชีวิตยังอยู่

ตราบใดที่ยังคงมีลมหายใจ

ตราบนั้นยังมีโอกาสให้ได้สร้างสานฝันขึ้นมา

ทำในสิ่งที่อยากทำ

ทำให้สิ่งที่ต้องทำ

รีบทำอย่างมัวแต่ค่อยทำ เพราะด้วยอะไรก็แล้วแต่(ความเกียจคร้านเป็นอุปสรรคอันร้ายฉกาจ ความกลัวเป็นสิ่งที่ต้องกล้าฝ่าฟันมันไปให้ได้)

เพราะ ไม่รู้ว่าชีวิตนี้จะยืนและยาวได้สักเท่าไร?

มาถึงวันนี้ฉันรู้สึกเริ่มกลัวความตาย

หลังจากที่รู้สึกว่าตนเองจะเริ่มมีปัญหาสุขภาพที่ค่อนข้างจะไม่ธรรมดา

สังเกตจะเอนทรี่ก่อนๆ หน้านี้ตัวฉันจะเริ่มรู้สึกปลงกับสังขาร และพยายามเรียนรู้สิ่งที่เข้าผ่านเข้ามาในชีวิต

แต่เหตุใดทำไม วันนี้ฉันจึงรู้สึก....ปลงไม่ลง

จู่ๆ ความรู้สึกนี้มันก็แวปผ่านเข้ามาโดยมิได้รับเชิญ

ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าความตายมันเป็นสิ่งธรรมดา เกิดขึ้นกับทุกสรรพสิ่งในโลกใบนี้

เหตุไฉนจึงรับไม่ได้เล่า (บอกตัวเอง)

แค่รู้สึกว่ามันค่อนข้างจะเร็วไปหน่อยเท่านั้นเอง ยังไม่ได้ทำให้สิ่งที่อยากทำเลย

ยังทำความฝันให้เป็นความจริงไม่ได้เลยนะ.....(บอกตัวเอง)

อาจเป็นเพราะตอนนี้ร่างกายอ่อนแรง จิตใจก็เลยทรุดโทรมตามไปด้วย

ความคิดมันเลยต้องทำร้ายตัวเองอยู่แบบนี้ ไม่ไหวเอาซะเลยตัวฉัน

เศร้าใจ...

เมฆฝนตั้งเค้ามืดดำอยู่เบื้องบน ตอนนี้น้ำเริ่มตกไหลรินลงบนผืนใจดวงนี้

มีเกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็น"วัฏสงสาร" หรือ เรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "สังสารวัฏ" ก็คือ การวนเวียนอยู่เป็นวงกลม ได้แก่
การเวียนว่ายตายเกิด...เกิด แก่ เจ็บ ตาย

..ตายแล้วก็ต้องเกิดอีก เกิดแล้วก็มาเจ็บ มาแก่ มาตายอีก

..............................

......................................

ฉันได้เรียนรู้ว่า นอกจากชีวิตแล้วที่มีเกิด แก่ เจ็บ ตาย (ซึ่งชีวิตของแต่ละคน อาจจะสั้นยาวต่างกัน บางคนอายุยืนยาว.....จึงทำให้เรามองเห็นไม่ชัดในเรื่องความดับ ความตาย เพราะว่าจะชีวิตจะหาไม่หรือตายนั้น ช่วงเวลามันยาวนานมากจึงทำให้มองเห็นภาพไม่ชัดในเรื่องความดับนี้)

         พบว่า อันที่จริงแล้ว การเกิด การแก่ การเจ็บ การตาย นี้มันเกิดขึ้นอยู่กับทุกๆวันที่ผ่านเข้ามาในชีวิต